Ik Ben Pinguin

Beste vriend(in), familie of kennis,

Van 21 t/m 28 juli ga ik als begeleider mee met de KinderVakantieWeken van Humanitas.

Het is een kamp voor kinderen die door omstandigheden niet op vakantie kunnen. Omdat de (pleeg)ouders er geen geld voor hebben of omdat ze door gedragsproblemen (ADD, ADHD, Autisme) veel te maken hebben met hulpverleners. Humanitas wil deze kinderen toch een vakantie gunnen.

Wij proberen hen een leuke week te laten beleven in het Boshuis in Wieringerwerf. Weg van de dagelijkse moeilijkheden. Weg van de eventuele hulpverleners. Een week vol activiteiten en hopelijk een week om nooit te vergeten.

Nu kost alles geld. De begeleiding doet alles vrijwillig. De (pleeg)ouders sprokkelen 65 euro bij elkaar (dit is echt een heel groot bedrag voor hem). De rest moet komen van sponsoren en donaties. En daarom stuur ik jullie een mail!

Om een beeld te krijgen hoeveel het kost en waar Humanitas het geld aan uitgeeft, hier een klein overzicht:

Slaapplek voor 1 kind: €100
Busvervoer 1 kind: €25
Dagje zwembad (incl. vervoer): €20
Hele week eten: €75
Spelmateriaal: €10
Kosten voor een hele week: €400

Ik ga mee met de jongste groep (6-8 jaar). Traditie is om met hen naar Sprookjeswonderland te gaan. Om hiernaartoe te kunnen zamelen we als vrijwilligers zelf ook geld in. Per vrijwilliger hopen we 100 euro aan sponsorgeld binnen te halen.

Elk bedrag is welkom! Groot of klein. Ik bedoel, 20x 5 euro is ook 100!

Een klein bedrag kan je het beste op mijn rekening overmaken, dan stuur ik het door als ik de 100 (het liefst meer) heb gehaald.

Mijn gegevens zijn: 7414837 t.n.v. BH Bochoven

Een groot bedrag (bijvoorbeeld omdat het bedrijf waar je werkt een gulle gever is) kan je beter direct op de rekening van Humanitas storten:

Rekeningnummer: 34.47.59.202 van Humanitas District Noordwest, Almere. Vermeldt a.u.b. dat het voor Week 1 is!!!!

Voor de digitale medemens: http://www.humanitas.nl/formulieren/een-eenmalige-donatie-aan-humanitas (Ook hier graag o.v.v. ‘KinderVakantieWeek 1)

Alle donaties zijn welkom! Ook in natura! Bijvoorbeeld t-shirts, petjes, stoepkrijt, een doos aardbeien, broodjes. Mocht je werkgever nog ergens een doos met kindvriendelijke prullen hebben staan, ook van harte welkom! (Neem ff contact met mij op over hoe!)

Doe het voor de vakantie van een kind. Of doe het om mij een hart onder de riem te steken!

Alvast heel erg bedankt!

Ook namens hen:

Beleef de week van ZIJN leven!

Laat ik de traditie nou eindelijk eens doorzetten. De traditie om een stuk te schrijven over mijn ervaringen van de dag met de titel van de plaats die ik bezocht heb. In dit geval dus Beek-Ubbergen. Dat is een dorp net even voorbij Nijmegen. Nog nooit geweest? Ik ook niet, wel aan de andere kant van de heuvel in Nijmegen zelf, maar Beek-Ubbergen had vandaag de eer om mij voor het eerst te mogen verwelkomen. Of moet ik dat minder arrogant zeggen? En zeggen dat het een eer was voor mij om voor het eerst in Beek-Ubbergen rond te lopen?

In ieder geval was ik daar voor de opening van de expositie van schilderijen die mijn tante heeft gemaakt. De schilderijen hingen er al sinds 5 april, maar pas vandaag was de opening. Beetje vreemd, maar dat kan kennelijk.

Mijn zus wilde naar de opening. Dus ik wilde ook wel. Zwager en nichtje gingen ook mee. Volle bak dus. In de auto naar Beek-Ubbergen. De nieuwe auto. Althans zij hadden hem nog maar een paar weken. Was de eerste lange rit in dat ding. Een Mercedes A-klasse familie dingetje. Zo een dat als je er naar kijkt dat je denkt dat hij tussen twee vrachtauto’s klem heeft gezeten. En zo zit je er dus ook ongeveer in. Met je benen in je nek. En niet omdat er geen beenruimte is door degene voor je, maar doordat de ontwerpers het kennelijk een goed idee vonden om de stoelen op de vloer te monteren.

De rit door Nederland was weer genieten. Voor mij dan. Behalve dat ik mijn knie kon zoenen, was alles leuk. De Hollandse luchten, zon, regen, wolken, donkere wolken, blauw. Koeien, schapen, lammetjes, en nog meer. De Utrechtse heuvelrug in de verte. De Veluwe die opeens ophouden bij de Neder-Rijn. En dan het opdoemen van het Rijk van Nijmegen in de verte. Ik vond het prachtig.

Om dan verbaasd te zijn over het hele kleine mooie stukje Nederland net voorbij Nijmegen. Ik waande me bijna in Duitsland. En eigenlijk was ik ook bijna in Duitsland. Maar meer omdat de kleine heuvels die het Rijk van Nijmegen maken, mij deden herinneren aan het Zwarte Woud. De huisje op de helling. Het plotselinge verschil tussen de vlakke rivierdelta en de zandrug. Het is dat ik nergens een fiets heb gezien, maar had er dolgraag eentje willen ‘lenen’ en dan die heuvel oprijden.

De expositie hangt in de gangen van een verzorgingstehuis voor o.a. doof-blinden. En dan kan je hier de grap maken dat het de ideale plek is voor de schilderijen van mijn tante. Maar dat zou niet eerlijk zijn. De schilderijen zijn namelijk best wel om aan te zien. Sommige zijn zelfs best wel mooi. Maar vooral leuk en mooi en geweldig voor mijn tante om haar werk daar te hebben hangen. Dat moet toch een trots gevoel geven.

Nu ga ik wel even eerlijk zijn. Dat kan een beetje pijn doen. Maar de doof-blinden mogen blij zijn dat ze doof waren. De celliste die de opening muzikaal begeleidde had nogal last van een valse snaar, waardoor zowel de cello als Vivaldi verkracht werden. Klonk voor geen meter. Niet dat ik het beter doe, maar toch…

De expositie zal nog tot 28 mei te bezichtigen zijn in het Kalorama in Beek-Ubbergen. Als je er toevallig in de buurt bent. Dan kan je er even heen gaan. Of je fietst langs en naar boven en vertelt me hoe dat is. En hoe het uitzicht is, hoewel het er leuker uitziet van beneden. Ik heb iets met bergen. Denk ik. Ik ben in het verkeerde lang geboren denk ik. Niet in het verkeerde lijf.

Bos (Violet en rood) van Lise van Rheenen

In 2006 kocht ik een fiets. Het kan ook 2005 zijn geweest. Maar ik dacht in de laatste zomer dat ik in de kas werkte. Dat was 2006, dus die houd ik even voor het gemak aan. Ik had een fiets nodig. De fiets die ik toen had was op. Of zelfs een beetje kinderachtig nog. Ik kocht een fiets, een best wel dure. Met versnellingen, remmen, sloten, kettingen, wielen, bagagedrager. Je kent ze wel, die tweewielers.

Een prachtfiets was het. Liep als een trein. Je trapte 1 keer en je was 20 meter verderop. Hij bracht me overal waar ik heen wilde. Beetje wind in de banden zo af en toe, dat was het enige onderhoud. Na een jaartje of 2 wilde ik wel eens de ketting smeren. En nog voor ik het wist hoe mijn kettingkast in elkaar zat, had ik het al uit elkaar gesloopt. Dat is vaak zo, in die volgorde. Als je namelijk weet hoe iets in elkaar zit hoef je het vaak niet te slopen.

Dus ik had een halve kettingkast. Maar hij reed nog als een trein. Zelfs een slippartij over een bevroren fietspad overleefde hij met een paar krassen. Een jaar later had hij wel al een paar maanden dagelijks in de stalling bij het station gestaan. Het zadel begon meer scheurtjes te vertonen, de ketting roestte goed. Er ging iets mis met mijn versnelling. Dus toen ik dat probeerde te te herstellen sloopte ik mijn kettingspanners en 2 van de 6 versnellingen.

Maar hij fietste nog steeds. Als een trein. Ondertussen had ik al zo vaak op de Almeerse paden een lekke band opgelopen dat ik geen binnenband meer had, ik reed op plakspullen. Ook deed mijn dynamo het niet als de band nat was van de regen. Of de dynamo was op, of de buitenband gaf geen grip meer. De linker trapper begon een steeds groter wordende scheur te vertonen. Ook had ik ondertussen de snelbinders vervangen.

Toen zette ik hem 2 weken geleden in de stalling bij het station Oostvaarders. Toen ik terug kwam merkte ik iets vreemds. Er zaten losse draadjes. Ik remde, die deden het, dus het waren niet mijn remkabels. Toen zag ik dat ik de dynamo miste. Ze hadden mijn dynamo, die het toch al nauwelijks deed, er af gesloopt. Ik had nog wel een lampje voor aan mijn jas thuis liggen. Dat was een tijdelijke oplossing.

En als een trein fietste mijn fiets nog altijd. Nog makkelijker zonder dynamo in het donker. Heerlijk stil. Rustig. Misschien was ik wel blij dat ze de dynamo eraf gesloopt hadden. Maar misschien was het ook een slecht teken. Nu kreeg mijn fiets geen energie meer. En die energie was na 2 weken echt op. Hij wilde niet meer. Terwijl ik voor de laatste keer wegliep bij mijn zus, toen gebeurde het. Hij hing op. Hij hing zich op. Aan zijn eigen remkabel. Ik weet niet wat ik deed, het leek alsof mijn fiets het zelf deed. Hij had er genoeg van.

Misschien was het wel te herstellen. Misschien was er in het hele land wel een fietsenmaker te vinden die mijn fiets weer kon oplappen. Maar als de fiets het zelf niet wil, wat doe je dan als baasje? Dan neem je afscheid. Geef je nog een klopje op het zadel. En zucht je een keer diep om de tranen weg te laten gaan. Natuurlijk had ik hem beter kunnen verzorgen. Maar ik heb hem zeker niet verwaarloosd.

Fiets. Je was veel voor mij. Meer dan ik je misschien ooit heb laten merken. Rust op zachter wordende banden.

Oude fiets

Zijn opvolger staat nu in de schuur. Ik ken hem pas. Hij stond nauwelijks 2 uur in de winkel. Het heeft zo moeten zijn. Hij heeft nog veel te leren, maar dat leer ik hem graag. Er kan weinig aan hem stuk. Geen versnellingen, geen remkabels, geen dynamo.

Nieuwe fiets

Al jaren kijk ik ‘s avonds naar een televisie programma. Vaak omdat er niks anders op tv is, soms omdat ik de actualiteiten wil volgen. Vaak is het een manier om een beetje in te dutten, soms is het interessant genoeg om wakker te blijven.

Het programma wordt gepresenteerd door twee mannen. Een oudere man met veel ervaring met serieuze interviews en een jongere man die vooral veel ervaring heeft met vrouwen. Het is een talkshow. Dus er wordt veel gesproken. De twee mannen leiden het gesprek. Althans dat proberen ze. De ene weet niks van de onderwerpen die niets met politiek te maken heeft en de ander heeft pas interesse als er een vrouw aan tafel zit.

Omdat de kijker tegenwoordig kennelijk niet lang kan luisteren wordt elk gesprek om de 4 minuten onderbroken door een compilatie van willekeurige beelden. Die vaak niks toevoegen en slechts als opvulling of als illustratie dienen. Middenin het programma zit iets dat ze ‘zapservice’ noemen. Dan krijg je een reeks beelden te zien, een combinatie van nieuwsflitsen en stommiteiten en dan zo willekeurig en kort dat het gokken is waar het over ging.

Heel erg goed is het programma niet. En dat weet ik al jaren, maar toch kijk ik elke keer weer. Soms is er namelijk een gast die wel leuk is. Zich niet aan het protocol houdt. Want alles is platgeredigeert. De redactie van het programma heeft dan ook wel een moeilijke taak om van elke actualiteit een gast te vinden die er over wil praten. Maar je kan als redactie niet het risico lopen dat een gesprek uit de hand loopt, dus worden de gesprekken voorbereid, uitgekauwd en bijna gescript.

De twee presentatoren zullen vast wel van te voren een A-4tje in hun handen krijgen met enkele steekwoorden waarover ze moeten spreken met de gasten. De oudere man krijgt er nog een papiertje erbij met een uitleg van de nieuwe termen die hij waarschijnlijk niet kent. De jongere man krijgt een plaatje van een blote vrouw.

Bij de uitzending van 27 februari is er weer een dieptepunt bereikt. Te gast was. Nebahat Albayrak, vrouw, van Turkse afkomst, lid van de PvdA en kandidaat voor het partijleiderschap. Voor dat laatste onderwerp zat ze aan die tafel. Kennelijk stonden er dit keer slechts 2 steekwoorden op de papiertjes van de mannen. Afkomst en vrouw. De mannen bleven maar hameren op het feit dat ze een Turkse vrouw is. Hoewel ze dit zelf had beaamd en al duidelijk had aangegeven dat dit geen invloed zou hebben op de keuze van de leden van haar partij, bleven de mannen er maar op terug komen. Het werd een ware slapstick, met een slechte punchline.

Het was bizar slechte journalistiek. Van het niveau van InHolland. Steeds maar weer blijven terugkomen op die eigenschappen/uiterlijke kenmerken en niet over de inhoud. Er werd zelfs beweerd dat ze wel wisten wat Albayrak zou zeggen, ‘omdat ze de inhoud al besproken hadden met de mannelijke kandidaten’. In welke eeuw leven die twee mannen? Het is dat er in de zomer twee nóg conservatievere mannen aan eenzelfde tafel zitten. Waarom willen ze niet inzien dat het tegenwoordig niet meer uitmaakt of je man of vrouw bent? Wat je afkomst is? Misschien dat dit bij sommige partijen nog wel een rol kan spelen, maar in ieder geval niet bij sociale partijen.

Dit was kapstopjournalistiek. Niet verder willen kijken dan de woorden op je papier waar je het gesprek aan moest ophangen van je redactie. Nu is het voor de jongere man ook wel erg moeilijk om zijn aandacht erbij te houden als je de hele tijd het woordje ‘vrouw’ leest.

Ik ben wezen schaatsen. Voor het eerst sinds lange tijd. De modder van de Oostvaardersplassen zat nog op mijn schaatsen en dat was 3 jaar geleden. Ben je ook niet gaan schaatsen toen er natuurijs lag? Nee. En dat had meerdere redenen. Angst, sneeuw/locatie en NK.

Angst, omdat ik een enorme schijterd ben en niet op het ijs durf, zelfs niet als er al 30 mensen tegelijk op hebben gestaan. Daarnaast wil ik een beetje door kunnen schaatsen en door de sneeuw waren de Oostvaardersplassen niet te vertrouwen. En ik ga echt niet heen en weer over de gracht, met 20 kinderen om me heen. En je kon eigenlijk alleen goed schaatsen in de week voor het NK Snooker en dat leek me leuker zonder een gebroken arm of iets dergelijks. Dus het was even wachten tot Erik schaatsen gevonden had, maar als dat het geval zou zijn, zouden we wel even Jaap een bezoekje brengen. En gisteren was het dan zover. Maar voordat er geschaatst kon worden, eerst nog van alles.

Eerst op vrijdag de schaatsen slijpen, zelf, of eigenlijk deed mijn pa alles. Zoals het altijd gaat als ik wil helpen, dan help ik kennelijk door toe te kijken. Dan op zaterdag eerst boodschappen doen met mijn broer, dan schaatsen thuis ophalen, dan naar de katten van mijn zus, dan naar Station Oostvaarders, dan met de trein naar Station Amsterdam Science Park, dan naar de Jaap Edenbaan, waar ik Erik toevallig tegemoet liep. Of liep hij mij tegemoet? Altijd lastig als je elkaar tegen komt.

Het was een mooie dag om te schaatsen. En meer mensen hadden dat idee gekregen. Dus het was aardig druk. Geholpen door dat het een zaterdag was en door dat de voorjaarsvakantie was begonnen. Maar toch viel het wel mee met de drukte. Het was gezellig druk, genoeg ruimte om te schaatsen en je schaatsen aan te trekken. We hebben volgens Endomondo (een sport-GPS-tracker) 15km rondjes geschaatst. In 1 uur en 12 minuten effectieve schaatstijd. Dus totaal niet snel, maar hard genoeg om zo af en toe erg lang op een bankje te zitten en van de zon te genieten.

Schaduw op het ijs

Maar de blaren kwamen, de rug speelde op, de benen werden moe, de coördinatie begon minder te worden, kortom de schaatskoek was toch wel een beetje op. Schaatsen is trouwens bloed, zweet en tranen. Bloed van de man die op het ijs was gevallen. Zweet van mijzelf. En tranen van de kinderen die niet meer durfden of wilden. Een vader tegen zijn kind: ‘Ben je moe? Of moet je poepen?’.

Toen ik weer op Station Oostvaarders mijn fiets pakte en wegreed vielen mij opeens 2 draadjes op. Twee losse draadjes aan mijn fiets. Die hoorden daar niet. Dus ik kneep in mijn remmen, of die het nog deden en dat was gelukkig het geval. Maar doen zag ik wat ik miste! Mijn dynamo! Weg! Er afgesloopt! Nu is het niet heel erg, want dat ding deed het niet als het regende en als ie het wel deed, maakte ik heel Almere wakker, maar toch. Wie sloopt er nou een dynamo van een fiets?

In totale verbijstering de katten nog ff een check gegeven en naar huis gefietst. Waar ik lekker moe, maar verbaasd op de bank plofte. Zo maak je weer eens wat mee op een dag.

Ik mis hier wat!

‘Doe je ook mee?’, hele korte vraag. En mijn reactie was waarschijnlijk eerst zoiets van ‘ben je nou helemaal betoeterd?’. Mijn tweede reactie was: ‘Waarom?’. Mijn laatste reactie was: ‘Waarom eigenlijk niet?’. Dus ik deed mee. Ik schreef mij in bij de bond. Ik kreeg een bondnummer. Ik schreef mij in voor het NK Heren. Gewoon omdat het kan. Voor de ervaring. Voor de leuk.

Of ik misschien ook een koppel wilde vormen met zo ongeveer de beste speler van de club. Gewoon omdat het kan. Voor de leuk. Ja, mij best, dacht ik, als jij met mij wilt afgaan, wie ben ik om je tegen te houden. Dus ook als koppel ingeschreven. Zou een weekendje snookeren worden. Zaterdag de koppels, zondag de heren.

Dresscode C. Nergens kunnen vinden wat dat inhield. Stond wel in het boekje dat op het NK werd uitgedeeld, maar ja toen had ik al zelf kleren gekocht. Een pantalon, een shirt, schoenen, een riem, sokken. Met als resultaat dat ik nog nooit zo netjes gekleed over straat ging. Nouja, misschien bij de bruiloft van mijn zus. Maar toen had ik er geen zeggenschap over.

Meldtijden kwamen op de site. Halluf 10 in de ochtend!? Dat is even schrikken, zo vroeg had ik nog nooit een keu vast gehouden. Maar ach, het zou toch één grote nieuwe ervaring worden, dus waarom niet ook zo vroeg? Op zaterdag maar een beetje bij tijds op pad gegaan. Misschien raak je weg wel kwijt in het eenrichtingsverkeer van Hilversum. En door het betaald parkeren vonden we de Gamma een goede oplossing. Een kilometer lopen konden we best wel. Maar dat viel even goed tegen. Het vroor stevig en met mijn nette plastic schoenen leek het alsof ik met blote voeten over de sneeuw liep. En dan was ik ook nog mijn handschoenen vergeten, dat is niet handig als je een keukoffer en extension moet vasthouden in de kou.

Daar aangekomen krijg ik bijna het gevoel overdressed te zijn. Ik zie spijkerbroeken en ruitjesoverhemden. Zoals ik altijd erbij loop. Lekker dan. De tafels waren laag, lager dan op de club en heb meerdere malen naast de rest gegrepen, omdat ook die erg laag hing. We speelden 3 partijen. Eerst tegen twee jonge gasten. Waarvan er eentje moest nadenken om te blijven staan, zo zwaar was de nacht geweest. Maar toch speelden ze goed en goed genoeg om ons geen kans te geven. De tweede partij was tegen de uiteindelijke winnaars (en 2x runner up op het NK koppels). We hadden een kleine kans in het eerste frame, maar na een break van 53 in het tweede frame waren we nagenoeg kansloos.

De laatste partij ging om niks meer. Dus lekker losjes gespeeld. Misschien een beetje te los, want naast ons was de wedstrijd om de koppositie in onze poule bezig. We hebben deze 3e wedstrijd gewonnen, misschien door psychologische oorlogsvoering. Toen één van de twee vertelde dat dit zijn eerste officiële toernooi was en hij al 20 jaar speelde, overdreef mijn koppelpartner door te zeggen dat het ook mijn eerste was (dat was waar) en dat ik een half jaar speelde (dat was overdreven, maar iig nog net geen heel jaar). Daarna heeft hij geen bal meer goed geraakt.

Uitslag:
1. Mark Stuten & Richard van Leeuwen 3 (naar plaats 11)
2. Mischa Marchi & Floris Heyne 2
3. Django den Hartog & Ben Bochoven 1
4. Gosse Vledder & Peter Kooij 0

De zondag stond ik er helemaal alleen voor. En zou het er ook een stuk serieuzer aan toegaan, want koppels waren altijd een stuk losser. De heren zou stiller worden. Dat was het ook. En toen ik mij eenmaal realiseerde dat ik nog geen eens een jaar snooker speel, veranderde de angst/onzekerheid in een meer positievere stemming, ik had er best wel zin in. In het avontuur en de tegenstand.

Eerste partij tegen een gast die in de finale van het NK voor junioren staat. Hoewel hij al boven de 18 is, dus hoezo junior? Maar goed, ik kan me er weinig van herinneren, duurde uren voordat hij een stoot deed en was er vervolgens ontevreden over. Maakte zelf misschien 5 pots, volgende keer maar wel ff opwarmen.
Tweede partij tegen de dag ervoor nog een koppel vormde met zo’n beetje de beste snookerspeler die er in Nederland is. Gelukkig lees ik dat nu pas. Ook tegen hem maakte ik geen kans. Zijn hoogste break (30) wilde hij nog geen eens noteren: ‘vorig jaar had hij een 57 ook niet genoteerd’ en het jaar daarvoor had hij de hoogste van het toernooi, ergens in de 60. Ik vond hem alleen maar lang.
Derde partij tegen een jonge gast, die net als ik nog geen partij had gewonnen. Ronald. Speelde net een halfjaartje langer dan ik en ook zijn eerste keer. We waren aan elkaar gewaagd. We wonnen beiden een frame. En achteraf spijt dat ik de decider niet heb gewonnen.
Vierde partij tegen een vent met een heleboel stickers op zijn koffer. Hij had al meegedaan aan het NK in 1993 zag ik. Maar ik speelde hem het eerste frame omver. Nouja, alleen op het einde dan. Hij potte geel en wit tegelijk en ik speelde vervolgens break 20 weg! Het is dat ik geen positie had op zwart, anders had ik mijn hoogste break gewoon op het NK verbeterd. Toch verloor ik de volgende twee frames. Ervaring wint het van geen ervaring.
Laatste partij tegen een man die niet in zijn spel kwam. Hij bleef maar negatief en potten missen. In het tweede frame stond ik een paar punten voor, maar ik wilde geen decider. Ik wilde naar huis. De middagploeg was al aan hun NK begonnen, ik hield me niet meer bezig met mijn partij.

Uitslag:
Poule H
1. Patrick Matthiessen 5 (naar plaats 25)
2. Bas Verviers 4 (naar plaats 55)
3. Remy de Wit 3
4. Michael ter Braake 2
5. Ronald Rave 1
6. Ben Bochoven 0

Maar al met al geen slechte ervaring. Zeker voor herhaling vatbaar, als mijn spel zich zo blijft ontwikkelen durf ik te beweren dat ik volgend jaar zeker kans maak een paar wedstrijden te winnen. 2 frames gewonnen, 1 meer dan ik van te voren had gehoopt. Nu ik dit schrijf heb ik wel een beetje spijt dat ik geen wedstrijd gewonnen heb, want nu staat er een nul achter mijn naam. Maar ja, dan heb ik een doel voor volgend jaar.

En als extraatje heb ik nu een mooie sticker op mijn koffer!