Ik Ben Pinguin

Ik vier nooit mijn verjaardag. In ieder geval niet op de normale manier. Met visite en taart en een hoop ooms en tantes die je nooit ziet. Ook niet met vrienden en dan maar tot in de late uurtjes zuipen. Als ik het al vier, dan is het op een vreemde manier.

Zo heb ik ooit 4 vrienden overdag meegenomen naar de tentoonstelling die ik voor mijn stage had gemaakt. Nouja, ik had meegeholpen. Waarschijnlijk vonden ze het heus wel leuk. En ik weet zeker dat ik het leuk vond. Want ik doe graag alles net even anders. We hebben die middag nog afgesloten met een thee en en gebak bij de V&D. Dus niet dronken, schreeuwend om tieten, in een bar waar je de volgende langs zou lopen en nog geen eens meer zou weten dat je daar om tieten hebt staan roepen.

Nu roep ik sowieso niet vaak om tieten, maar dat heeft een andere oorzaak. Kom ik misschien nog wel eens op terug of niet. Ik moet wel even waarschuwen dat ik dit schrijf terwijl ik 3, ja echt drie, kabouters naar binnen heb zitten werken. Biertjes, chouffe, kabouters. Daarvoor al een wijntje bij de voortreffelijke Italiaan L’Arena.

Vandaag heb ik mijn verjaardag ‘gevierd’. En eigenlijk kan ik die aanhalingstekens wel weghalen. Want afgezien van de lekke band (die ook geplakt is) en dat ik boodschappen heb gedaan met mijn broer, wat niet bepaald feestelijke bezigheden zijn, heb ik toch wel een leuke avond gehad. Een erg leuke avond.

Op de zoektocht naar wat te doen op mijn verjaardag met mijn beste vriend, stuitte ik op Toomler. En mijn zoektocht was te einde, dat was precies wat ik zocht. Humor. En dat het in een kelder plaatsvindt waar een vermaarde rockzanger/junkie zichzelf van het leven heeft beroofd maakt het niet minder grappig. Daar houden we beiden van, een grappig verhaal, een stom verhaal waar je om kan lachen of een frisse blik op iets heel erg normaals. Lachen, omdat je er om kan lachen.

Dus na wat gedoe over en weer over waar van te voren te eten, kwamen we 5 minuten voor aanvang in Toomler. Natuurlijk hadden we eerder moeten komen voor een betere plek. Maar daar ergens achteraan was nog geen eens beroerd. Je kon alles prima verstaan en het mooiste was dat je de stand-uppers in ruste (die waren al geweest of moesten nog) kon horen reageren. Vaak op een moment waarop het publiek de grap net niet begreep, dan konden zij juist de grap waarderen.

En ik kon alle grappen wel waarderen. Zeker na een kabouter of twee. De vrouw in het gestreepte shirt naast mij niet. Die begon toen we op de laatste twee vrije stoelen gedrukt werden niet waarderen dat ik de stoel van haar vriend aanraakte en daardoor dacht zij dat haar vriend er niet meer in zou passen. Ach zeur niet, dacht ik bij me zelf en ik schoof de stoel weer terug en liet zien dat zelfs de langste man daar aanwezig nog enigszins comfortabel kon gaan zitten. De rest van de avond heb ik haar een beetje in de gaten gehouden. Pas toen het over plakkende balzakken ging kon ze een beetje lachen, vel zelf uw oordeel.

De rest van de avond was perfect. Het stel waar wij een tafeltje mee deelden, vroegen vriendelijk of Erik en ik van plaats wilden ruilen, want ik was kleiner, dat deden we en ons tafeltje heeft een leuke avond gehad. Ze lachten gelukkig om dezelfde grappen. Of het lag aan het tafeltje of aan toeval, het was fijn. Fijner dan die trut naast me met dat streepjesshirt. Ze merkte zelfs op: ‘je kan nu wel lachen, maar ik heb het gezien’, toen één van de artiesten het had over hoe kinderen tegenwoordig opgevoed worden.

Sander van Opzeeland. Die rooie met bril (Rene van Meurs). Tim Fransen (de beste). Die rotterdammer (Patrick Laureij). Die gast in het grijze shirt (Merijn Scholten). En Martijn Koning. Dat waren de artiesten van de avond. Je moet het er maar mee doen. Of je hun stijl leuk vindt of niet. En je gaat automatisch vergelijken. En ze hadden allemaal iets, maar de derde had het meest. Ik kwam niet meer bij. En het mooiste was dat de gestreepte trut naast me geen spier bewoog. Dat maakte het allemaal nog grappiger. Hij had een manier van redeneren en presenteren die geweldig was. Omgekeerde psychologie en dat met een strak gezicht brengen dat je er elke keer weer intuint. Heerlijk. Een gast die het misschien niet een hele avond zo volhoudt, maar hij had mij in een constante lachkick en dat was fijn.

Het was echt een fijne avond. Een fijne verjaardag. Misschien leer ik langzamerhand wel mijn verjaardag te vieren. Zoals anderen dat doen. Of zoals ik denk dat anderen dat doen. Ik heb nog 5 jaar. Dan ben ik 33. Dan ben ik volwassen. Als hobbit. En een hobbit lijkt op een kabouter, maar dan zonder muts. En nu hou ik op. De bierkabouter spreekt en bovendien gaat mijn verjaardag morgen min of meer ‘vrolijk’ verder.

Toomler (maar dan rustig)

Soms moet je de elementen trotseren. Dan waait het. Regent het. Sneeuwt het. Of wat-dan-ookt het. Van dat weer dat je liever niet naar buiten gaat. Dat je spontaan met iedere fietser medelijden krijgt. Dat je elke postbode even wilt omhelzen, maar dat niet doet omdat jij lekker droog binnen zit en ze toch geen postbode meer genoemd worden. Zulk weer is het vandaag.

Soms moet je een beetje gek in je hoofd zijn. Dat je een kriebel krijgt als je de wolken hoog in de lucht razendsnel voorbij ziet komen. Dat de gedachte om naar buiten te gaan in dit weer in je hoofd komt. Dat je even twijfelt omdat het toch af en toe regent. Maar dat je even later toch je oude jas pakt en je laarzen aan doet. Dat je dan je gps-tracker aanzet op je Zwarte Bes en dan naar buiten stapt. Zo gek ben ik mijn hoofd.

Soms moet je het lot tarten. Binnenkort zal ik 28 jaar op deze wereld zijn. Ik heb vele malen gedacht wat ik zou moeten doen om bij de club van 27 zou mogen horen. Iets waarmee ik naam zou maken. Bekend mee zou worden. Om dan vervolgens te sterven op mijn 27e en bij die club zou worden toegevoegd. Maar ik kon niks bedenken, dus mijn naam is niet bekend. Toch bestond de kans dat ik in de storm, in mijn eentje in een bos, door een tak getroffen zou worden en de 28 niet zou halen. Dat is niet gebeurd, misschien maar goed ook.

Soms vliegen vogels achteruit. Soms binden mensen de deksels van hun vuilcontainers met snelbinders vast. Soms niet. Soms hoor je de wind door de wilgen waaien. Soms hoor je een tak vallen. Soms wil je een pad inslaan, maar dan hoor je een boom kraken en besluit je de veilige route te nemen. Soms is een natte broek niet fijn. Soms lach ik als ik zeiknat ben en het niks uitmaakt dat ik zeiknat ben. Soms is het fijn om even uit te waaien.

Het wilgenpad

Twee jaar geleden met mijn broer naar Sherlock Holmes (de film) geweest. Dat leek mij een goede film toen. Een film die leuk zou zijn voor hem en mij. Voor mijn broer door de actie en voor mij door de slimmigheden, het plot en de humor. En mijn vermoeden zat er niet ver naast. Het was een geweldige film. Met originele vechtscènes, verrassende wendingen in het plot en een heerlijke droge humor.

Heel erg bekend was ik niet met Sherlock Holmes. Een detective met een hulpje Dr. Watson. Misschien wel de beste in zijn vak, maar in ieder geval een van de velen. Naast Frost, Barnaby, Poirot en Maigret. Detectives hebben mij altijd wel weten te boeien. Een whodunnit is vaak spannend, geeft je de mogelijkheid om zelf mee te denken en vaak is de dader een verrassing. Als de detective dan ook een apart figuur is, kijkt dat extra lekker. Barnaby is vrij normaal, maar Frost is vreemd, Poirot ook.

Het personage van Sherlock ben ik pas gaan leren kennen toen de BBC met een serie kwam. Een prachtige serie. Met een mensenvreemde Sherlock en ontzettend neurotisch. Een heerlijk personage omdat het tegen alle normen in wilt gaan. Iemand die buiten de hokjes kan en wil denken. Die dan ook nog over zoveel kennis beschikt dat het bijna lijkt alsof hij kan toveren. Er is iets magisch.

In de serie is Sherlock een mensenhater. Hij heeft geen interesse in relaties met mensen die hem niks kunnen opleveren. Liefde kent hij niet. Dat is fijn. Dat herken ik. In de film is hij jammer genoeg wel verliefd of weten vrouwen hem in ieder geval te bekoren. Het maakt het personage net even iets zwakker. Maar ook in de film is het een neuroot. En het helpt zeker dat zijn geliefde vrij snel om het leven wordt gebracht.

Het plot zit ook dit keer weer prachtig in elkaar en alles blijkt al ver van te voren als een plan in het hoofd van Sherlock te hebben gezeten. Heerlijk. Hoewel je kan zeggen dat het de spanning een beetje wegneemt, omdat je weet dat Sherlock met bijna alles rekening weet te houden. Toch is het een van de weinige personages waarbij ik geen moeite heb om de ‘suspension of disbelieve’ uit te schakelen.

Een ander groot voordeel van deze film is dat hij ouderwets in 2D is. Ze maken gewoon gebruik van ouderwetse filmische elementen om het speciaal te maken. De vertragingen in de actiescènes zijn prachtig, maar misschien standaard sinds The Matrix. De vooruitblikken op de gevechten zijn wel een unieke vondst en daar wordt heel mooi mee gespeeld.

En uiteindelijk komt alles wel weer goed, hoewel…

Sherlock Holmes 2

Binnen 4 dagen naar 2 films geweest. Moet een record voor mij zijn. Zo vaak ga ik niet naar films. Ik ga naar films omdat anderen naar films willen. Het komt maar zelden voor dat ik een film wil zien. Laatste keer was Inglorious Bastards. Of eigenlijk All Stars 2, maar ja, op de een of andere manier is het niet gelukt die te gaan zien. Deze week dus al 2 films gezien. Op zaterdag Nova Zembla en vandaag Sherlock Holmes 2.

Nova Zembla heb ik gezien met 2 vrienden. Nova Zembla leek mij wel een leuke film, omdat ik het verhaal wel een beetje kende van Willem Barentzs en ‘t behouden huys. Mijn vrienden waren snel omgepraat toen de naam Doutzen Kroes gevallen was. (Edit: Voor mijn vrienden was Doutzen Kroes reden genoeg). Het was daarnaast ook de eerste Nederlandse productie in 3D. Genoeg redenen om naar Nova Zembla te gaan.

Hoewel het begin een beetje vreemd was, hakkende mannen die langzaam door het beeld schuiven. Waarop ze inhakken is niet duidelijk, maar dat blijkt een ijsbeer te zijn. De toon is gezet, dit wordt geen lachfilm. De rest van de film zal ik niet uitgebreid behandelen. Het vertelt het verhaal van de schrijver die meeging met de reis. En ze maken avonturen mee. Dat is het wel zo’n beetje. En je ziet de boezem van Doutzen zo af en toe in beeld. Maar voor het grootste deel toch 11 mannen in een hutje die proberen te overleven.

Het is een goed geschoten film. Mooie beelden, goede setting, keurige kostuumdrama. Het is ook een 3D film. En dat moet een verbetering zijn, maar niet voor mij. Film is sowieso al een medium die mij in de vrijheid beperkt waar ik heen mag kijken, het 3D effect ontneemt nog meer vrijheid. In Nova Zembla zie je zelfs aan de cameravoering en mise-en-scène dat ze heel erg hun best doen om zoveel mogelijk 3D effect in de film te stoppen. Dus veel vage mensen op de voorgrond, of een donker figuur tegen een lichte achtergrond. Ik heb nog nooit zoveel ruggen in beeld gezien, omdat dat een gevolg is van het beoogde effect.

Het ergste was de plotselinge overgang naar een uitgestoken hand van Doutzen. Natuurlijk ziet het er leuk uit, maar het voelt fout. Je voelt dat dit gedaan wordt om onze behoefte aan 3D te bevredigen. Daarnaast is het beeld van een Doutzen ook voor alle mannen een bevrediging op een ander gebied. En omdat je het voelt, of dat je je er bewust van bent, is het niet meer dan een truc. Je ziet de touwtjes, de techniek en niet het beoogde effect.Misschien dat we over een paar jaar terugkijken op deze films zoals we nu terugkijken op een film als ‘The Birds’. Je ziet de touwtjes aan de meeuwen zitten. Je ziet de knulligheid en je snapt niet dat je er vroeger intuinde.

Doutzen en het beoogde 3D effect

Ik weet dat ik een film als Happy Feet 2 met een korreltje zout moet nemen. Het is geen documentaire. Het is een spannend verhaal over een paar pinguïns die avonturen beleven of op zoek gaan naar wie ze zijn. Iedereen weet dat pinguïns niet zingen. Of dansen. Of vliegen. Of denken over vliegen. Nouja dat laatste kan je niet zeker weten. Misschien denken ze er wel over. Zo herkenbaar menselijk. Zo onherkenbaar in de dierenwereld.

Maar daar hebben we de ‘suspension of disbelieve’ voor uitgevonden. Om een verhaal te geloven zijn we als toehoorders en toeschouwers bereid om even net te doen alsof alles dat er vertelt word ook daadwerkelijk waar of mogelijk is. Ook ik beschik over die eigenschap. Ik wil best meegaan met het idee dat een Papegaaiduiker op Antarctica terecht is gekomen en daar voor een vliegende pinguïn wordt aangezien. Als dat leuk is voor het verhaal, ach waarom niet.

Zo kan ik ook wel begrijpen dat hoofdpersoon Mumble van de eerste film nog altijd herkenbaar moet zijn. Dat het volstrekt biologisch onmogelijk is dat een pinguïn in zijn juvenielenkleed al een jong heeft, wil ik dan ook nog door de vingers zien. Mumble zou niet meer herkenbaar zijn als Mumble als hij zijn volwassenkleed zou hebben. En voor de mensen die echt alleen de film kijken voor schattige pluizenbolletjes zijn er dan nog een paar Mumble look-alikes.

Maar je kan te ver gaan. Zo ver dat het niet meer geloofwaardig is. Dat de rek uit de suspension is. En die grens is bij mij al vrij snel gevonden, doorgaans dan. Ik relativeer veel, ik weet veel, dus ik zie veel wat er fout is. Films zijn sowieso niet vaak aan mij besteed. De plots zijn te makkelijk, de shots standaard en omdat film pretendeert de realiteit direct door te sturen is er geen ruimte voor mijn eigen fantasie. Zelfs de plek waar je naar moet kijken wordt door de regisseur bepaald.

Maar ik ben bovenal een pinguïnliefhebber. Dus wanneer ik Humboldtpinguïns naast een Keizerpinguin op de Zuidpool zie ga ik gillen. Ik weet dat de schreeuwende kinderen in de zaal het niet weten, ook hun ouders niet. Ik hoop dat de meesten wel zien dat er sprake was van verschillende soorten. En voor hen maakt het dan nog niet veel uit. Voor mij wel. Ik zie namelijk soorten die niet voorkomen op Antarctica. Er stonden daar naast de antarctische Keizerpinguïns, Adéliepinguïns en Stormbandpinguïns (antarctisch schiereiland, geef ik het voordeel van de twijfel) ook Humboldtpinguïns (Peru) en zelfs Dwergpinguïns (Australië en Nieuw Zeeland) naast elkaar.

Dat er dan ook een Macaronipinguïn toevallig daar terecht gekomen is maakt dan niet zoveel meer uit. Ook het Spaanse accent van de door een Fransman ontdekte Adéliepinguïns boeit me niet. Zal op de Amerikaanse markt goed liggen en grappig werken. Net als de avonturen van de twee krillkreeftjes. Bill en Will. Erg leuk misschien als het ingesproken is door Brad Pitt en Matt Damon, maar het is een verhaallijn dat voelt als een noodgreep om nog iets van diepgang in te brengen. Voor als de zoektocht van de pinguïns naar hun identiteit nog niet duidelijk was, dan nog even de verdubbeling van hetzelfde probleem voor krill. Daarnaast voelt het als een goedkope kopie van de eekhoorn en zijn nootje uit Ice Age.

Maar ach. Ik heb me wel een beetje vermaakt. Ook ik trapte in de goedkope liedjes en basale emoties van ouders en kinderen. Het is dan ook een kinderfilm. Meer hoef je er niet van te verwachten. En hoewel het 3D effect nu niet een teleurstelling was, vind ik het nog altijd geen aanwinst. Voor mij weer een struikelblok. Weer een dwangmatige beperking van de fantasie.

Op de rug Dwergpinguïns, jonge Keizerpinguïns in het midden, daar achter Adéliepinguïns en achteraan Humboldtpinguïns.

Als we naar de snookerclub rijden, rijden we meestal over de dijk. De Oostvaardersdijk. Tussen Almere en Lelystad. Een rechte weg, links het Markermeer en rechts de Oostvaardersplassen. Met als enige onderbreking enkele uitkijkplekken met parkeerplaatsen. Daar zijn dan hobbels aangelegd die het verkeer enigszins moeten afremmen voor de verkeersveiligheid. Verder valt er weinig te zien. Hoewel ik daar niet mee wil zeggen dat het uitzicht over het Meer en de Plassen bij tijd en wijle niet ontzettend mooi kan zijn.

Alleen rijden we er vaak alleen ‘s avonds. Dan is het donker. Bij helder weer zie je dan de dorpen aan de overkant oplichten alsof het water in brand staat. Bij bewolkt weer zie je waar er in Noord Holland kassen staan en ook de kassen van de Buitenvaart zijn al vanuit Lelystad te zien. Gisteravond was er een weertype die we nog niet eerder hadden meegemaakt. Mist. Soms flarden, maar meestal dicht. Echt niet meer dan 50m zicht.

Spookachtig en eng. De tegenliggers doemden op uit de mist slechts voorafgegaan door hun lichten. De normaal rechte dijk leek een bocht geworden. De rotonde aan het einde bleef maar niet komen. De hobbels waren er zonder waarschuwing. Lelystad leek opeens 5km verder weg te liggen. De snelheid kwam niet vaak boven de 80 km/u.

Op de terugweg voor de ‘veilige’ weg gekozen over de A6. Waar het net zo mistig was, maar met een bredere weg en tegenliggers die aan de andere kant van een middenberm reden. In de dichte mist was een hekje eng genoeg om bijna een noodstop te maken voor mijn pa. Ik snap het, maar vond het wel lachen. Later zagen we een vos oversteken. En die wil je niet aanrijden.

Toen we van de club wegreden ging de radio aan. Sky Radio. Helaas vind mijn vader dat wel te hachelen. Geen pratende dj’s tussen de liedjes. Maar de liedjes zijn PIEP! Hoewel het wel meevalt, Celine Dion komt niet meer zo vaak voorbij. Wel censureren ze de liedjes of halen de mooie rockgedeeltes eruit. Maar het was 12 uur dus het nieuws kwam. Eindelijk een stem. Een stem die zei dat ze Willemijn Delwel was. En die ken ik. Van mijn studie. En ik wist dat ze op de radio het nieuws las. Maar ik had haar nooit zelf gehoord. Nu was ze daar. Heel beschaafd. Netjes. Onherkenbaar. Waar was haar Spijks accent gebleven? Maar ze was het, ze had nachtdienst en was blij dat er tenminste één iemand luisterde.

Thuis aangekomen zat de kat vreemd. Niet in een vreemde houding, maar op een vreemde plek. En haar oren waren gespitst. Er was iets. Maar wat? Was ze geschrokken? Nee, geen dikke staart en dan blijft ze niet zo stil zitten. Een beest. Een gevangen beest. Misschien een muis. Dus ik kijk onder de bank met mijn licht van de Zwarte Bes. En daar zat ie. Een beetje stom naar mij te kijken. Een muisje. De kat kan niet onder de bank, dus daar zat ie veilig.

De kat uit de kamer. Bank aan de kant. Geen muis. Die muis bleef onder de bank. Daar zat ie veilig. Bank nog meer aan de kant. Muis rent op zoek naar een ander plekje. Wij drijven de muis richting de tuindeur. Muis kruipt onder de bank. Bank weer terug. Muis eronderuit, richting deur, maar niet er door. Muis in doos. Vader pakt hem op en gooit hem de tuin in. Kan ie wel hebben. Muis weg. Bank terug. Kat weer in de kamer. Wij rust.

Een muis